Planujesz górskie wędrówki i zastanawiasz się, czym są kijki trekkingowe i czy naprawdę ich potrzebujesz? To prosty sprzęt, który potrafi odciążyć Twoje kolana i kręgosłup nawet na długiej trasie. Po lekturze łatwiej wybierzesz kije, które faktycznie pomogą Ci na szlaku.
Czym są kijki trekkingowe?
Kijki trekkingowe to lekkie, regulowane kije, które tworzą razem z Twoimi nogami czteropunktowy układ podparcia. Dzięki temu ciężar ciała rozkłada się na większą liczbę punktów, a stawy kolanowe i biodrowe nie dostają tak mocno w kość, zwłaszcza podczas schodzenia. W praktyce oznacza to mniej bólu po całym dniu w terenie i mniejsze ryzyko przeciążeń przy częstych wycieczkach.
Warto podkreślić, że kije trekkingowe nie służą wyłącznie w wysokich górach. Sprawdzają się także na długich spacerach po lesie, w marszach z ciężkim plecakiem, na śniegu czy błotnistych ścieżkach, gdzie pełnią rolę dodatkowego punktu podparcia. Zupełnie inną konstrukcję mają natomiast kije do nordic walking, przystosowane do szybkiego marszu po płaskim terenie pod stałym kątem względem podłoża, dlatego nie zastępują kijów górskich.
Jakie materiały i konstrukcje mają kijki?
Podstawą jest trzonek. Najczęściej spotykane są dwa materiały: aluminium oraz włókno węglowe. Aluminium oferuje sporą odporność na uderzenia i jest mniej wrażliwe na przypadkowe wygięcia, więc dobrze znosi kontakt ze skałami czy kamieniami. Carbon jest lżejszy i bardzo sztywny, co docenisz na długich trasach, ale mocne uderzenie w jedno miejsce może spowodować pęknięcie. Wybór materiału to zawsze kompromis między wagą, ceną i trwałością.
Istotna jest też konstrukcja. Popularne są kije teleskopowe z kilkoma segmentami, które wsuwają się jeden w drugi, oraz składane modele „łamane” na części połączone linką. Teleskopy dają zwykle szerszy zakres regulacji długości, za to składane po złożeniu zajmują naprawdę mało miejsca w plecaku. Przy budowie kija wyróżnisz kilka podstawowych elementów:
- trzonek z jednego lub kilku segmentów o różnej średnicy,
- system blokady długości, najczęściej zewnętrzne zaciski typu clip-lock lub blokada skręcana,
- grot z twardego metalu i wymienne talerzyki oraz gumowe nakładki.
Grot z widią czy innym twardym stopem zapewnia dobrą przyczepność na skałach i twardej ziemi, a odpowiednio dobrane końcówki pozwalają dopasować kijki do nawierzchni. Na asfalt i kostkę brukową służą gumowe „buciki”, które tłumią drgania i hałas. Z kolei talerzyki letnie przydają się w błocie lub piasku, a zimowe – o większej średnicy – ograniczają zapadanie się kija w śniegu czy mokrej trawie.
Jak dobrać długość i uchwyt kijków?
Bez względu na to, czym są kijki trekkingowe z technicznego punktu widzenia, nie będą dobrze działać, jeśli źle dobierzesz długość. Na płaskim terenie, gdy trzymasz kij pionowo z grotem przy podłożu, łokieć powinien mieć zgięcie bliskie kąta prostego. Zbyt krótkie kije obciążają plecy i skłaniają do garbienia się, zbyt długie mocno męczą barki i nadgarstki. W stromym terenie długość warto zmieniać: na podejściach lekko skracać, na zejściach wydłużać, zwłaszcza z ciężkim plecakiem.
Ogromne znaczenie ma uchwyt. To właśnie od niego zależy, czy po kilku godzinach nie będziesz walczyć z odciskami. W sprzedaży znajdziesz trzy główne typy rękojeści:
- korek, który dobrze odprowadza wilgoć i „pracuje” z dłonią,
- piankę EVA, miękką i przyjemną w dotyku także w chłodniejsze dni,
- gumę, trwalszą, ale często mniej komfortową przy spoconej dłoni.
W wielu modelach uchwyt jest przedłużony w dół, co pozwala szybko skrócić „efektywną” długość kija samym chwytem bez przestawiania blokad, na przykład przy krótkich, stromych fragmentach. Nie zapominaj o paskach nadgarstkowych. Dłoń należy wsunąć od dołu, tak jak w kijach narciarskich, żeby część obciążenia przenosił pasek, a nie wyłącznie palce zaciskające się na rękojeści.
Jak uniknąć błędów przy wyborze kijków?
Czy jeden kij za kilkadziesiąt złotych z marketu wystarczy na poważne górskie trasy? Teoretycznie możesz z nim wejść na pierwszy szlak, ale ryzykujesz awarię blokady, wygięcie trzonka albo wyrwanie grotu w najmniej wygodnym momencie. W górach oznacza to nie tylko nerwy, ale też realne zagrożenie, gdy nagle zostajesz bez podparcia na śliskim zejściu. Dlatego warto spojrzeć na kije jak na element bezpieczeństwa, a nie jedynie gadżet.
Częsty błąd to mylenie kijów trekkingowych z kijami do nordic walking. Te drugie są zazwyczaj jednoczęściowe, lżejsze, mają „rękawiczkę” zamiast paska i grot ukształtowany do dynamicznego odepchnięcia na płaskim terenie. W skalistych górach mogą się po prostu złamać lub dawać bardzo słabą stabilność. Z drugiej strony ciężkie kije trekkingowe używane do nordic walking utrudniają prawidłową technikę marszu i zniechęcają do ruchu.
Błędy pojawiają się także na etapie samego użytkowania. Zbyt mocne skręcanie blokad potrafi zniszczyć system regulacji, a niedokręcony zacisk sprawi, że kij zacznie się składać pod obciążeniem. Zdarza się też, że ktoś chodzi z kijkami stale za długimi, wyciągając je daleko przed siebie, co usztywnia sylwetkę i męczy barki. Lepszym rozwiązaniem jest spokojny, naprzemienny ruch: lewa ręka z kijem współgra z prawą nogą, kije stawiasz tuż obok stóp, nie metr przed nimi.
Wreszcie, nie warto przyzwyczajać organizmu do kijków na każdym, nawet najłatwiejszym spacerze. Bez nich ciało trenuje naturalną równowagę i pracę mięśni stabilizujących. Dobrym kompromisem jest zabieranie kijków na długie trekkingi, strome podejścia, śliskie trawersy czy marsz z ciężkim plecakiem, a w łatwym terenie po prostu przypięcie ich do plecaka i pozwolenie nogom, by zrobiły swoje.
Artykuł powstał przy współpracy z ptaki24.pl.
Artykuł sponsorowany
